به یاد اون شبا!شبایی که با آرامشی که از خونم و خانوادم میگرفتم میخوابیدم،به یاد شبایی که تا3 شب با خواهرم میگفتم و میخندیدم!به یاد اون صبحی که وقتی شب قبلش سردردی ناچیز داشتم مادرم با دیدنم قبل از هرچیزی میپرسید "بهتر شدی؟" الان اگ اینجا بمیرمم کسی ککش نمیگزه.البته بجز خدا..به یاد روزایی که با دیدن چهره خسته پدرم دلم ضعف میرفت و براش چای میاوردم..نگین قوی باش قوی هسم که هنو ذره ای از انگیزم کم نشده.اما وقتی ی هم زبون خوب اینجا ندارم بهم حق بدین ک خودمو اینجا تخلیه کنم..خیلی دلتنگم امشب خیلی..میدونم بایدمقاوم ترباشم برام دعاکنین دوستای همیشگیم..

دلم میگیرد ! پر و بال را من بهت داده ام و با دیگری هم پرواز میشوی!!! دلت را من گرم کرده ام ولی کسی دیگری از گرمای دلت بهره مند میشود! هه..خنده دار که نه،مسخره ست اینکه گاهی دلتنگ فریاد کشیدنت میشوم!دلتنگ چین أبروهایت..من عاشقت نبوده ام اما چرا اینقد بیقرارم؟ چرا حتی بی تفاوت بودنت را هم دوست دارم..؟ چرا هنوز از چشمانم نیفتاده ای لعنتی؟..چرا هنوز منتظر اشاره ای از تو هستم با اینکه میدانم قصه من و تو مثل قصه ی دو خط موازی است...

حس بدیه غرورت بشکنه اما بدتر از اون این اینه ک خودت با دستای خودت غرورتوبشکنی... لعنت به اون شبایی که این دل بخاطرتو نامنظم میزنه ولی تو دلت رو با یکی دیگه کوک کردی...از این احساس بیزارم لعنت به همه ی حس های یک طرفه!!لعنت...

روزی میرسد که تنها میشوی ، دلتنگ کسی میشوی که یه زمانی همه کسش بودی..کسی که بی دلیل تو را میخواست..میخواهی یک راهی واس برگشت پیداکنی اما متوجه میشوی تمام پل های پشت سرت را خراب کرده ای.. !

باید یاد بگیرم کسی رو خیلی دوست نداشته باشم که به خاطر علاقه ام حرکتی انجام بدم که از خودم برنجونمش..رفیق عزیزم متأسفم که آبجی بزرگه خوبی برات نبودم..

دلم عجیب گرفته.. !!غربت و آدماش دارن عذاب آور میشن برام.خیلی نامردیه ک تو بخاطر بعضیا با کسی در بیفتی بعدش همون بعضیا بیان طرف اونو بگیرن.واقعا بعضیا لیاقت خوبی رو ندارن..چقد دوس داشتم کنار بهترین رفیقام می بودم.رفیقای دانشگاه قبلیم.زهرا ،هنگامه ، رقیه..هعی افتادم گیر چن تا بچه مچه ک گنده تر از دهنشون حرف میزنن.. خدایا کمکم کن بی تفاوت باشم خدایا به یادم بیار که من ب خاطر هدفم اومدم اینجا ن این حرص خوردنا..خدایا کاری کن با وجود تو این شهر و این تنهایی رو تحمل کنم و با عشق و علاقه ی تمام به هدفم فک کنم...واقعا اگ این وبلاگ نبود این درد و دلای روزانمو کجا می نوشتم..هعی روزگار..

خدایا گاهی از اینکه این همه بهم لطف داری خیلی شرمندت میشم...چرا که گاهی با اینکه تو همیشه وفادارترین بودی بازم وقتی که بنده هات کنارم نیسن احساس تنهایی میکنم...خدایا از اینکه هر روز داره زبان انگلیسیم بهتر میشه تورو شکر میکنم...از اینکه بالاخره یخم آب شد و تونسم تو کلاس به انگلیسی حرف بزنم توروشکر میکنم..خدایا من مطمئنم اگه تو این جرئت رو بهم نمیدادی به هیچ وجه دیروز داوطلب نمیشدم که صحبت کنم احساس میکنم ضعف اصلیم که اعتماد به نفس نداشتن تو صحبت انگلیسی بود از بین رف...تعریف از خود نباشه ولی گاهی حس میکنم سطح گرامریه من از بعضی از همکلاسی هام که خیلی کلاس زبان رفته بودن بهتره و این خودش بهم این اعتماد به نفس رو میده که من در آینده پیشرفت های خیلی زیادی خواهم داشت و به امید خدا به هدفی که دارم میرسم...هدفم توی این رشته تدریس یا مقاله نویسی نیس ...چون به مقاله نویسی که زیاد علاقه ندارم و تدریس هم که به نظرم اون هیجانی رو که من میخوام از زبان انگلیسی دریافت کنم, بهم نمیده...حالا ایشالله به هدفم برسم بهتون میگم چی بوده هدفم..هر چن که معلوم نیس تا اون موقع این وب پابرجا باشه یا نه ...دوس

خیلی سخته دلت کسی رو شدیدا بخواد اما عقلت اون شخص رو اصلا نپذیره...